Hikâye

1891'de bir mühendislik kararı, telefon görüşmesinin ortasındaki insanı devreden çıkardı. Bugün bilinen kadranlı telefon, o santrali sürmek için tasarlandı. Tasarımın sahibi Almon Brown Strowger'dı.

Telefonun ilk yıllarında hiçbir arama doğrudan bağlanmıyordu. Numarayı santrale söylüyordunuz, oradaki operatör kabloyu alıp karşı tarafın jakına takıyordu. Hattın ortasında bir insan vardı ve o insanın tercihleri de hattın ortasındaydı.

Kansas City'de bir esnafın işleri bir süredir kötü gidiyordu. Sebebini uzun süre anlayamadı. Sonunda öğrendi: şehrin santralindeki operatör, rakibinin eşiydi. Onun mesleğini soran her arama, rakibine bağlanıyordu.

Strowger santrale gidip kavga etmedi. Oturdu ve insan operatöre ihtiyaç duymayan bir santral çizdi. 1891'de patentini aldı. Artık numarayı arayan kişi kendi çeviriyor, hat kendiliğinden kuruluyordu.

O sistemi çevirebilmek için bir arayüz gerekiyordu. Kadran böyle doğdu. Yüz yıl boyunca her evde duran o delikli disk, Strowger'ın santralini adımlamak için oradaydı.

Bugün hat kendiliğinden kuruluyor. Ama telefonun ucunda hâlâ birinin oturması gerekiyor. O kişi izne çıkıyor, hasta oluyor, aynı anda iki çağrıyı karşılayamıyor, akşam sekizde evine gidiyor. Aramaların bir kısmı hiç cevaplanmıyor.

Strowger'ın çözdüğü sorun bağlantıydı. Kalan sorun konuşmanın kendisi. Biz orayı otomatikleştiriyoruz — aynı fikrin bir katman yukarısı.

Adımızı ondan aldık çünkü yaptığımız iş onun işinin devamı. Bir icat hikâyesine öykünmüyoruz; aynı problemi bir sonraki katmanda çözüyoruz.

Strowger'ın tasarımı operatörü işsiz bırakmak için değil, aradaki taraflılığı kaldırmak için vardı. Bizimki de ekibinizi işsiz bırakmak için değil. Hacmi ve mesai dışını Almon üstlenir; insanınız yüksek değerli işe, gerçek ilişkiye kalır.